Aleksandro skribis:


> la partikulo "hi", en la esperanto minimamente reformata,
> esan usata segon una estilo kualo evitan xanjar la morfosintakso de
> la esperanto.

Bone, sed linio inter la shanghinda kaj la neshanghinda, au la
minimuma kaj neminimuma, vere povas esti metita ie ajn.

> ono posiblun usar la litero "q" inves la litero "c" supersignata, ma
> kuesta xanjo donun una rendimento semantika tro petita. se tuo
> desiran ansi distingar "kaprico" ei "kapriqo", ben. inoltre, para
> evitar konfusasionos inter "cia" ("de ciu" o "de cio", eis, en
> ikuso, "de toto") ei "gia" (pronomo posesiva mater la duesma pronomo
> persona singulara "gi", en ikuso, "tuo") mio preferan radikos
> diferantas.

Sed tia konfuzo neniam okazas en normala Esperanto. Do, pro tiu kialo
neniel necesas fari ion por eviti tian konfuzon.

> la uso de la preposiciono de akusativo esan sekondara; la unika
> regulo inportanta esan evitar la anbigueso; las frasos kon
> hiperbatono, ou kon sintakso tre konplikata, ou kon pronomo
> relativa, esan kuasi las unikas frasos dove posiblan aparar
> anbigueso por manko de marko akusativa. Mio preferan evitar duas
> akusativos kontiguas sin signo de akusativo (fraso tro konplika ei
> obskura); ansi, inves "oni konsilas uzi ili." mio preferan la formo
> "oni konsilas pe uzi ili." ou la formo "oni konsilas uzi pe ili.".
> mio, parolundo jeneralamente, desiran limitar kuesta reformo
> estriktamente ta las duas "kasos de gero" en la esperanto zamenhofa.
> la rasono esan politika ei antropologia, segon vosos duas visionon
> menan.

Dankon pro la klarigo, sed shajne temas pri komplikajho ne ekzistanta
en normala Esperanto.


Roy